Feast of the Presentation of the Lord

ஆண்டவரைக் காணிக்கையாக அர்ப்பணித்தல், விழா (Feb 2, 2026)

மலாக்கி 3:1-4 (அ) எபிரேயர் 2:14-18. லூக்கா 2:22-40

ஆண்டவரை எருசலேம் ஆலயத்தில் காணிக்கையாக ஒப்புக்கொடுக்கும் இன்றைய விழா.  இயேசுவை பலியாக, காணிக்கையாக்குகிறார்கள்/ ஒப்புக் கொடுக்கிறார்கள்/அர்ப்பணிக்கிறார்கள். 

எதற்காக? 

ஒவ்வொரு மதத்திற்கென்று சில வழிபாட்டு முறைகள் உண்டு. யூத மதத்தின் மோசேயின் கட்டளைகளின்படி "எந்த ஒரு பெற்றோருக்கும் பிறந்த முதல் ஆண் குழந்தை ஆண்டவருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்" (வி.ப 13: 2) ஒவ்வொரு கருப்பையும் திறக்கும் முதல் குழந்தை அல்லது விலங்கு கடவுளுக்கு காணிக்கையாக்கப்பட வேண்டும். முதற் குழந்தை என்பது ஆண்டவருக்கு சொந்தமானது. கடவுளுடைய விடுதலைச் செயலுக்கான நன்றி அடையாளம். எகிப்து தேசத்தில் முதல் பிறந்தவர்களை கடவுள் எடுத்துக் கொள்கிறார். தூய்மையாக்குகின்றார். 

இன்றைய நாள் அர்ப்பண வாழ்வின் நாள் எனவும் கொண்டாடப்படுகிறது. ஆண்டவருக்குத் தம்மையே அர்ப்பணித்துள்ள ஆண், பெண் துறவியர்களை நாம் நினைவுகூர்கிறோம். இன்றைய நாள் நமக்கு விடுக்கும் அழைப்புகள் எவை?

1. Love means sacrifice: 

• On the feast of the Presentation of the Lord, a priest once asked a simple question: “What is the symbol of love?”
• Some replied: heart, kiss, hug and candle.
• But the priest said, “The true symbol of love is sacrifice. Only when we sacrifice are we truly qualified to love. Without sacrifice, love remains incomplete.”

This truth speaks powerfully to consecrated persons, married couples and life partners. Your life or marriage is not sustained by emotions alone, but by daily, often hidden sacrifices—patience, forgiveness, fidelity, and self-giving. Love matures when spouses learn not to possess one another, but to offer one another.

There is a deep and sacred connection between sacrifice and consecration. The word sacrifice comes from the Latin sacer (sacred) and facere (to make), meaning “to make sacred.” Saint Paul echoes this when he exhorts the Romans: “Offer yourselves as a living, holy, and pleasing sacrifice to God” (Rom 12:1).

Dear religious men and women, couples, whatever is offered to God as a sacrifice is not taken back. In marriage, spouses are called not to withdraw their love when it becomes costly, but to remain faithful even when it hurts. True love does not ask, “What do I receive?” but “What can I give?”

இன்றைய வழிபாட்டில் நாம் மெழுகுதிரிகள் ஏந்திப் பவனி வருகிறோம். எரிந்து உருகுகிற மெழுகு இயேசுவின் முழுமையான பலியை நமக்கு நினைவூட்டுவதோடு நாமும் நம்மையே கடவுளுக்கு முழுமையாகப் பலியாக்க நம்மை அழைக்கிறது. This melting flame reminds us of Christ’s total self-gift—and it also calls couples to live a love that burns for the other, a love willing to be spent for the sake of family, children, and mutual holiness.

On this feast of the Presentation, the religoius are invited to renew their consecration: to present their life, their struggles, their joys, and their future in the hands of God—so that, through daily sacrifice, their love may be made sacred, and their family may become a living temple of God. There is a deep connection between obedience, sacrifice, and consecration. When we obey what the Lord asks of us, we offer a sacrifice that makes our lives holy. Through the action of the Holy Spirit, God transforms obedience into wisdom. As Christ himself did, we make our lives sacred by our actions, offering them in his holy house for his name and for the building up of his Kingdom.

Manila, Feb 2, 2025: 

Every religion has its own important doctrines and principles. Judaism also has its own rites. It was evident in the book of the Torah. Some rules and laws in Torah seem to us meaningless but they were considered divine. I can give you a lot of examples. For example, we find this law in the book of Exodus, the LORD said to Moses, “Consecrate to Me every firstborn male. The firstborn from every womb among the Israelites belongs to Me, both of man and beast.”

Questions come to our mind: Why the firstborn male? People in ancient cultures had this tradition that the eldest son was endowed with a lot of benefits for the Jewish family. The firstborn male was important because he was the “opener of the womb” (Exodus 13:2, 12, 15; Numbers 18:15; Luke 2:23). During birth, the firstborn son would become the primary heir of the family. The child who comes out first from the womb is dedicated to God, carrying God’s grace. The question arises: does it mean the families with feminine children do not have their share of grace? 

God himself favored the younger sons in the Bible (Abel, Jacob and Joseph). The elder sons were considered important for the Israelite family even though they were often wicked and cunning (Cain and Esau). But the Israelites had this strong and long belief the elder sons were consecrated to the temple of God as an expiation of sin. The particular rigid law becomes meaningless when time and culture pass one over the other. 

1. Obedience to God's law will bring wisdom:

1. Obedience to God’s Law Brings Wisdom: Mary and Joseph, the poor parents of Jesus, faithfully obeyed the Law of Israel, even though the law itself was imperfect. On the feast of the Presentation of the Lord, this offers a first and enduring message: obedience to God’s law brings wisdom, because through obedience the human will is purified. Even within imperfect structures, God is at work, carrying forward his saving plan.

In today’s context, disobedience is often celebrated as a form of freedom. A prisoner justifies why he committed road accidents: “I just wanted to disobey.” Yet such attitudes reveal a misunderstanding of freedom. True freedom, especially in consecrated life, is born of obedience from the heart. The obedience of Mary and Joseph was not forced but freely chosen, rooted in love for the Lord.

2. Child Jesus connects the past and future: 

For sure, all our communities are composed of elderly persons, some carrying pre-Vatican II experiences. Their role and presence are important in our communities. Simeon was an old man, nearing the day of death, carrying the child Jesus and announcing the prophecy of Messiah. Correctly predicting the presence of Messiah for the others. They tell almost 100 to 150 children were being brought to the temple of Jerusalem every day in those times. How could Simeon identify the presence of Messiah in the poor parents? We hear a proverb, "You don't choose a book, the book chose you". Simeon did not recognize Jesus, the Child recognized Simeon. Simeon carries the child. He understands his temporary existence. "Now, Lord, you may let your servant go in peace, according to your word, for my eyes have seen your salvation". The world will give us pleasure and increase our longing to acquire and live. 

Our beautiful and strong instrument is Hope: From Isaiah, Malachi, the last prophet (of OT), and Simeon before the last moment to touch the child Jesus, all the prophets experienced this instrument. Let us hopefully celebrate this Feast that all the religious people will consecrate their hearts to the Lord. 

Feb 2, 2024 Manila

Ipinagdiriwang natin ngayon Ang kapistahan ng presentation of lord Jesus Christ in the temple. 

Jewish tradition: Every religion has its own important doctrines and principles. Judaism also has its own rites. It was evident in the book of the Torah. The LORD said to Moses, “1Sinabi ng Panginoon kay Moises, 2“Italaga nʼyo sa akin ang lahat ng panganay na lalaki ng mga Israelita at ang panganay ng lahat ng hayop.” “Consecrate to Me every firstborn male. The firstborn from every womb among the Israelites belongs to Me, both of man and beast.” It is a Jewish tradition that every firstborn must be offered or presented to the Lord, sino ito panganay na lalaki sa pamilya?  Why the firstborn? In olden days, they used to have maraming children, the first child/best child was offered, the eldest son had a lot of benefits in the family, Lord was pleased with Abel who offered the best fruits to the Lord. Offering or presentation is a gesture of recognizing God's goodness and generosity. presenting the child is an act of consecration meaning to say, you take care of him. 

Sino ang mga sponsor ng misa ngayon? sino ang nag-aalok ng host at alak ngayon sa prusisyon? It is not howmuch we give, how we give, before starting anything good, try to offer it to the Lord, not to please him, 

God himself favored the younger sons in the Bible (Abel, Jacob and Joseph). The elder sons were considered important for the Israelite family even though they were often wicked and cunning (Cain and Esau). But the Israelites had this strong and long belief the elder sons were consecrated to the temple of God as an expiation of sin. The particular rigid law becomes meaningless when time and culture pass one over the other. 

Elderly people are experienced: The two significant names are mentioned here: namely Simeon and Anna and what is interesting is that matanda sila, Senior citizens, Prophet Anna was 84 years old, and had long experience in the religious life of staying in the Lord’s temple, spending time in prayer and fasting. These Senior citizens have a special place in the heart of God, even if you are already Senior, have Dementia, if you have dialysis, never disregard old people because the prayer of all people is very powerful, don't be ashamed if you are old, because aging is just another word for blessing, you are like Simon and Anna because you're always in the church day and night like Anna not day and night, but almost every morning you know you know that that's why I would like to express my gratitude to all the old people who Come To Church

Young ones should learn to appreciate the wisdom of the older ones, asks the Seniors to pray for you, asks your Grandma and grandpa to pray for you. Simeon correctly predicting the presence of Messiah for the others. They tell almost 100 to 150 children were being brought to the temple of Jerusalem every day in those times. How could Simeon identify the presence of Messiah in the poor parents? kababayans my dear friends you are the modern Simeon and Prophet of our time especially to lolos and lolas, 

untiringly Thank you for making our church a place of your place of refuge and security Thank 

reward and you know the prayer of Simon, “Lord allow me to go in peace because I have seen you can you imagine he had the chance to Hold the Messiah in his hands and to all the Seniors old people who Come To Church regularly our Servants is blessed Because of You our community is enjoying the blessings the rewards from God because you are here praying for the safety and for everybody praying for the good of our our community 

Ang misa ng Candelaria:

This feast is also called kapistahan ng candelariyo, Ang Birhen ng Candelaria ay isang sikat na imahe sa lungsod ng Candelaria (Spain). Siya ay inilalarawan bilang isang Black Madonna. Ang Liwanag ng buhay natin at glory, 

• Minsan kailangan natin ang biyaya natin pakita, dahil situasyon tayo ang candiliman, talagang 
• walang tayo Nakikita ang purpose, 
• walang tayo Nakikita kabuluhan, 
• walang tayo Nakikita ang plan 
• ang feeling mo useless, senseless, walang purpose 

Today is the day, there is a meaning, it is good to live for him, like Simeon and Anna, all over the life, put light and glory, si Jesus ay ang liwanagn  luwalhati ng candiliman, ano mang kwentong buhay, you are not a loser, patalo, you have a success, 

your life is just like the candle, in what ever situasyon, I put light and glory in my darkness, Like Simon and Anna,  let your face be nonstop it means be consistent and never be frustrated even if it takes you to wait long, never be discouraged you know never give up even if it takes for you long to wait the blessings you have ask,

Blessings may be delayed, but not denied. Just keep waiting. 

Let me end my reflection with three Ps. 

• Let us make ourselves presentable before the Lord, 
• Dear parents, please pray for your children, consecrate them to God, and pray for them that God may bless them, protect them, and that they may grow not only in age but also in wisdom, humility, and the fear of the Lord.
• Let us purify ourselves every day by doing the Will Of God that we may abound in good works if you love and like this 

பொதுக்காலம் 4ஆம் ஞாயிறு

செப் 2:3, 3:12-13. 1 கொரி 1:26-31. மத் 5:1-12

மலைப் பொழிவு: Who is Blessed? பேறுபெற்றோர்!

மகிழ்ச்சியாய் இருப்போர் பேறுபெற்றோர்களா? நிறைய பணம் படைத்தவர்கள், பெரிய வீடு வைத்திருப்பவர்கள், பெரிய காரில் பயணம் செய்பவர்கள், நிறைய நாடுகளுக்குச் சுற்றுலா செல்பவர்கள், ஆட்சியாளர்கள், யாவரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறவர்கள/ பேறுபெற்றவர்கள்?. 

‘பேறு பெற்றவர்கள்’ என்றால் ‘மகிழ்ச்சிக்குரியவர்கள்’ மட்டுமல்ல ‘ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்’. கிரேக்கத்தில் மக்காரியோஸ் எனப்படுகிற வார்த்தை ஒரு திடீரென்று வருகிற ஒரு மகிழ்ச்சியை குறிப்பது அல்ல. நிலை. இறைவனுக்கு அருகில் இருக்கும் நிலை. வெகுதூர பயணம். கடினம், கடவுள் அருளும் சலுகை, கடவுள் அருளும் கொடை. பரிசு இன்று கிடைக்காது. இந்த உலகில் கிடைக்காது. 

மலைப்பொழிவின் சூழலமைவு மூன்று சொற்களில் தரப்பட்டுள்ளது: (அ) இயேசு மலைமேல் ஏறுகின்றார், (ஆ) சீடர்கள் அவரிடம் வருகின்றனர், (ஆ) இயேசு அமர்ந்து கற்பிக்கின்றார்.

மத்தேயு நற்செய்தியாளர் இயேசுவை ‘புதிய மோசே’ என அறிமுகம் செய்கின்றார். முதல் ஏற்பாட்டு மோசே மலைக்கு ஏறிச் சென்றது போல, இரண்டாம் ஏற்பாட்டு மோசே என்னும் இயேசு மலைக்கு ஏறிச் செல்கின்றார். புதிய போதனை. 

மலைப் பொழிவு கிறித்தவ வாழ்க்கையின் மாதிரி. கிறிஸ்துவ போதனையின் சுருக்கம் மலைப்பொழிவு. மகாத்மா காந்தி, “ஒரு மனிதன் உன்னதமான மனிதனாக மாறுவதற்கு, மலைப்பொழிவு மிக அவசியமானது. நான் ஒரு கிறிஸ்தவன் அல்ல நான் கிறிஸ்தவர்களையும் நான் அதை பற்றி நான் எதுவுமே பேசவில்லை ஆனால் கிறிஸ்துவனுடைய வாழ்வினுடைய தத்துவமாக இருக்கின்றன கூறுவார். 

இப்பகுதியில் எட்டு பேறுபெற்ற நிலைகளை இயேசு முன்மொழிகின்றார். 

பண்பு 1: ‘எளிய உள்ளத்தோரே பேறு பெற்றோர்: மத்தேயு நற்செய்தியில் ஏழ்மை என்பது பொருளாதார வறுமை அல்லது பின்தங்கிய நிலையை அல்ல, மாறாக, ஓர் ஆன்மாவின் உள்ளக் கிடக்கையைக் குறிக்கின்றது. குறிப்பாக, கடவுளைச் சார்ந்திருக்கின்ற உள்ளம்’ ஏழையரின் உள்ளம் என அழைக்கப்படுகின்றது. அதுக்குள்ளே செல்வர்களும் அடக்கப்படுவார்கள். “ஏழை எளியோரை உன் நடுவிலே நான் விட்டு வைப்பேன் அவர்கள் ஆண்டவரின் பேரிலே நம்பிக்கை கொள்ளுவார்கள்”. புற ஏழ்மை அன்று, அக ஏழ்மை, உள்ளத்திலே ஏழ்மையாக இருப்பவர்கள்.

முதல் வாசகம்: யோசியாவின் காலம் சமய புரட்சி ஏற்படுத்துகிறார், செப்பனியா சொல்லுகிறார், சில தீயவர் அழிந்து போவர். “ஆண்டவர் நம்பிக்கை கொள்ளுகிற பிள்ளைகள் ஏழை எளியவர்கள். அவர்கள் கடவுள் நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வேறு யாரையுமே நம்பவில்லை. ஆண்டவருக்கு அஞ்சி நடப்போருக்கு நல்வழி நடப்போருக்கு ஆண்டவர் ஆறுதல் தருவார். யார் இந்த எஞ்சியோர்? பொருளாதாரத்தில் அடித்தளத்தில் உள்ளோர். செல்வாக்கு இல்லாதோர், அதிகாரம்ற்றவர்கள் இவ்வாறு இவர்கள் இருக்கிற காரணத்தினால் சமுதாயத்தில் இகழ்ச்சிக்கு உரியவர்கள். இந்ுலையில் இவர்களுக்கு இறைவனை தவிர தஞ்சம் வேறு யாரும் இல்லை. ஆண்டவர் இவர்கள் பக்கம் இருக்கிறார் 

ஏழைகள் அனாவிம் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள். அது இவர்களிடம் செல்வம் இருக்கவில்லை. எவருமே மதிக்கவில்லை. பணம் படைத்தவர்களாலே ஒடுக்கப்பட்டார்கள். நசுக்கப்பட்ட நிலையிலே இவர்கள் இருந்தபோது இவர்கள் கடவுளை மட்டுமே நம்பினார்கள். கடவுளே உண்மையான செல்வம்.    

பண்பு 2: ‘துயருறுதல்’: துயரம் என்பது நமக்கு வெளியே இருந்தும் வரலாம் – எடுத்துக்காட்டாக, இயற்கைச் சீற்றம், இழப்பு, இறப்பு. நம் தெரிவுகளாலும் வரலாம் – தவறான தெரிவுகள் துன்பம் தருகின்றன. துயரத்தில் இருப்பவர்கள் சபிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லது கடவுளால் தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் (காண். யோபு) என்று நினைக்கிற மக்கள் நடுவே, துயரம் அனுபவிப்பவர்கள் ஆறுதல் பெறுவார்கள் என்ற எதிர்நோக்கு இங்கே தரப்படுகிறது.

மரியன்னையை எலிசபெத், “மரியே நீர் பேருபெற்றவர்” என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார். ஆண்டவர் சொன்னதை நம்பியதால் வரும் பேரு. கடவுளை அங்கீகரிப்பதால் வரும் பேரு. நான் உணருகிறேன் என்பதால் வரும் பேர் அல்ல. அது கடவுளுடைய ுடைய கொடையால் வரும் பேரு என்பதாகும்.

யோபு சொல்வார், “என் தாயின் கருப்பையில் பிறந்த மேனியனாய் நான் வந்தேன். மீண்டும் திரும்பி போகிற போது பிறந்த மேனியனாயே, நான் போகிறேன். கடவுள் தந்தார் கடவுள் எடுத்துக் கொண்டார். என்னுடைய மோதிரம் என்னுடைய சங்கிலி எதையுமே நான் கொண்டு போவதில்லை. வெறும் மனிதனாக வெறும் மனுஷியாக நான் இந்த உலகத்தை விட்டு போய்க்கொண்டிருக்கிறேன். 

இயேசு இதை வாழ்ந்து காட்டி இருக்கிறார் அதை இயேசுவை போல வாழ்ந்து காட்ட நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.லூக்கா 9: நறிகளுக்கு பதுங்கு குளிகளும் வானத்து பறவைகளுக்கு கூடுகளும் உண்டு ஆனால் மானுட மகனுக்கு தலை சாய்க்க கூட இடமில்லை என்று சொல்லுவார். பிலிப்பியர 3:8  அவர் செல்வராய் இருந்தும் எங்களுக்காக ஏழையானார்.  இந்த மானிட மகன் எவ்வளவு செல்வம் படைத்தவராக இருந்திருக்க வேண்டும் ஏழ்மையாக மாட்டு தொழுவத்திலே அவர் பிறக்கிறார் பெரிய மாட மாளிகையிலே கூட கோபுரத்திலே பிறக்க வேண்டியவர் பெரிய பஞ்சு மெத்தியிலே பிறக்க வேண்டியவர், அவரை கொண்டு வந்து துணிகளில் பொதிந்து தீவன தொட்டியிலே கிடத்தினார்களாம். ஏழ்மை எளிமையாக தன்னுடைய வாழ்க்கையை தொடங்குகிறார். அவ்வளவு அவர் தன்னை தியாகமாக கொடுக்கிறார். இறுதியிலே அவர் இறந்தபோது எந்த கல்லறையும் இருக்கவில்ல.. 

ஆகவே மனம் திரும்பி நாம் நற்செய்தியை நம்ப வேண்டும் என்று இன்றைய இந்த நற்செய்தி நமக்கு ஒரு சவாலை விடுக்கிறது ஏதோ மலைப்பொழிவு மலைப்பொழிவில் சொல்லப்பட்டிருக்கிற இந்த பண்புகளை எளிமை துயருறுதல் கனிவு நீதி நிலைநாட்டும் வேட்கை இரக்கம் தூய்மை அமைதி நீதியின் பொருட்டு துன்பப்படுதல் மிகவும் கடினமானது பின்பற்றுவதற்கு. 

மரியா; இணை மீட்பாளர் அன்று! இறை ஆசியாளர்.

2 சாமு 6:12-15, 17-19. மாற் 3:31-35

திரு அவையில் திருத்தந்தை லியோ அவர்களின் அன்னை மரியாள் மீதான சமீபத்திய இறையியல் கோட்பாடு (சிந்தனை) உலகத்தையே மிகுந்த சர்ச்சைக்கு உள்ளாக்கியது. 

1. Rejection of the title, coredemptrix: அன்னை மரியாள் இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு இணையான ஒரு இணை மீட்பாளர் அன்று. மாறாக, மீட்புக்கு தேவையான அனைத்து அருளும் ஆசீர்வாதமும் அவரிடமிருந்தே வருகின்றது. Mediatrix of all graces. 
2. எதற்காக இப்போது இந்த அறிவுரை? தற்போது அன்னை மரியாவை ஒரு பெண் தெய்வத்தை போன்று வணங்குவது, ஆராதிப்பது, வழிபடுவது இயல்பாகிவிட்டது. குறிப்பாக இன்றைய சோசியல் மீடியா வழியாக ஒரு பெண் தெய்வத்திற்கு இணையாக மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு வழிபாட்டை தருவது. 
3. மீட்பு இயேசுவிடம் இருந்து மட்டுமே வருகிறது. Unique salvific role of Jesus, ஆனால், மீட்புக்கு தேவையான அனைத்து அருளும் ஆசீர்வாதமும் மரியாவிடமிருந்தே வருகின்றது. இயேசுவின்றி மீட்பு இல்லை, ஆனால், மரியாள் வழி மீட்பு எளிதாய் கிட்டும். 

‘உம் தாயும் சகோதரர்களும் சகோதரிகளும் வெளியே நின்றுகொண்டு உம்மைத் தேடுகிறார்கள்’ என்று தம்மிடம் கூறியவருக்குப் பதில் பகர்கிற இயேசு, ‘இறைத்திருவுளம் நிறைவேற்றுபவர்கள்’ என்னும் வரையறையைத் தருகிறார்.

இவ்வாறாக, மரியா உடல் அளவில் மட்டுமல்ல, ஆன்மிக அளவில் தாயாக நிற்கிறார் என்று உணர்த்துவதோடு, அனைவரும் இந்த நிலைக்குள் வரமுடியும் என்று நமக்கு பெரிய எடுத்துக்காட்டாக திகழ்கிறார்.

• இயேசுவின்றி மீட்பு இல்லை, ஆனால், மரியாள் வழி மீட்பு மிக மிக எளிதாய் கிட்டும். 

கடவுளின் செம்மறி! - பொதுக்காலம் 2ஆம் ஞாயிறு

ஞாயிறு, 18 ஜனவரி ’26

எசாயா 49:3, 5-6. 1 கொரிந்தியர் 1:1-3. யோவான் 1:29-34

ரீசண்டா என்னோட பிரண்டோட சின்ன பொண்ணு சொன்ன விஷயம் எனக்கு ரொம்ப புடிச்சி இருந்தது. அது கிளாஸ்ல சொன்ன அந்த முயல்-ஆமை ஓட்டப்பந்தயத்தில் கலந்து கொண்டது. முயல் வேகமாக ஓடி பின்பு தூங்க ஆரம்பித்து விட்டது. ஆனால் ஆமையோ மெதுவாக, பொறுமையாக ஓடி முதல் பரிசைத் தட்டிச் சென்றது. வகுப்பில் இருந்து அனைத்து குழந்தைகளும் கைதட்டி ஆமையை ஆதரித்தனர். ஆனால் அந்த பாப்பா சொன்ன கேள்வி சொன்ன பதில்: பந்தயத்தில் இரண்டாவது வந்த முயலுமே சந்தோஷமா தானே இருந்திருக்கணும்! காரணம், அது ஓடிக்கொண்டிருந்த போது ஏதோ ஒரு மரத்தை பார்த்திருந்தால் மரத்தில் விளையாடி வந்திருக்கலாம். நண்பர்களோடு பேசி ஆடி பாடி மகிழ்ந்திருக்கலாம். ஆக பந்தயத்தில் இரண்டாம் இடம் பிடித்த முயலுமே மகிழ்ந்து தான் இருந்திருக்க வேண்டும். 

ஆம்! வாழ்க்கை ஒரு ஓட்டப் பந்தயம் கிடையாது. அது நம்மை நாமே அறிந்து கொள்ளக்கூடிய பயணம். சிலர் வேகமாக - சிலர் மெதுவாக ஓடுவார்கள். அவரவர் உடல் தன்மைக்கு ஏற்ப, சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப ஓடுவார்கள். ஆனால் இறுதியாக இறைவன் கேட்கும் கேள்வி: "நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக பயணித்தீர்களா உங்களை ஏற்றுக் கொண்டு, அறிந்து கொண்டு பயணித்தீர்களா? இதையே இன்றைய வாசகங்கள் நமக்குக் கேள்வியாக விடுக்கின்றன. 

கிறிஸ்து பிறப்பு விழாவை தொடரும் மூன்று ஞாயிறுகளும் "வெளிப்பாடு ஞாயிறு" என அழைக்கப்படுகின்றன இயேசு புறவினத்தாரின் ஒளியாக தன்னையே வெளிப்படுத்திய விழாவை திருக்காட்சி திருவிழா என்றும், கடவுள் தன் மகனை இந்த உலகிற்கு அன்பார்ந்த மகன் என வெளிப்படுத்திய விழாவை திருமுழுக்கு ஞாயிறு என்றும், யோவான் மெசியாவை கடவுளின் ஆட்டுக்குட்டி என்று இந்த உலகிற்கு வெளிப்படுத்திய நாளை இன்றும் கொண்டாடுகின்றோம். 

இன்று மூன்று வாசகங்களும் நம்முடைய அழைப்பைப் பற்றி சிந்திக்க விடுகின்றன.  நீ அழைக்கப்பட்டவன் என எசாயா இறைவாக்கினரும், நீ தேர்ந்து கொள்ளப்பட்டவன் என பவுல் அடிகளாரும், நீ அனுப்பப்பட்டவன் என யோவான் நற்செய்தியாளரும் நம்மை அழைக்கின்றனர். ஆக வாழ்க்கை ஒரு பந்தயம் அல்ல! மாறாக பயணம். எந்த ஒரு விமர்சனமும் கூடாது! சிலர் தோற்றத்தை பார்த்து நம்மை விமர்சிப்பார்கள். ஆமையினுடைய ஓடுகளை பார்த்து, முயலின் திறமை பார்த்து விமர்சிப்பார்கள். ஆனால் ஆமை தன்னை புகழவில்லை, முயலை மட்டப்படுத்தவில்லை. தன்னை அறிந்து கொண்டது. ஆக திறமை மட்டும் போதாது அழைப்பை உணர்ந்த வாழ்க்கை வாழவேண்டும். 

இன்றைய நற்செய்தியில் மெசியாவுக்கென்று ஒரு உயரிய அழைத்தல் இருந்து. அதைப் போன்று மெசியாவின் முன்னோடிக்கு என்று ஒரு அழைத்தல் இருக்கின்றது. அழைத்தலை மற்றொரு அழைத்தலோடு ஒப்பிடக்கூடாது. Winning is not same for everyone. நான் மெசியா அல்ல! நான் முயலை போன்றவன் அல்ல. ஆனால் நான் அழைக்கப்பட்டவன், தெரிந்து கொள்ளப்பட்டவன், எனக்கென்று ஒரு பணி உள்ளது. 

யோவான் நற்செய்தியாளர் இயேசுவை ஆட்டுக்குட்டியென நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறார் ‘செம்மறி’ அல்லது ‘ஆட்டுக்குட்டி’ என்னும் சொல்லை நாம் மூன்று நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளலாம்:

(அ) பாஸ்கா ஆட்டுக்குட்டி – இஸ்ரயேல் மக்கள் எகிப்திலிருந்து வெளியேறுமுன் பாஸ்கா கொண்டாடுகிறார்கள். ஆட்டுக்குட்டியைப் பலியிட்டு அதன் இரத்தத்தால் தங்கள் வீட்டு நிலைகளில் குறியிடுகிறார்கள் (காண். விப 12). பாஸ்கா கொண்டாட்டம் அவர்களுடைய விடுதலையின் அடையாளமாக இருக்கிறது. ஆண்டவராகிய இயேசுவும் பாஸ்கா ஆடு போல பலியாகி நமக்கு பாவத்திலிருந்து விடுதலை தருகிறார். மேலும், எருசலேம் ஆலயத்தில் பாஸ்கா ஆடு பலியிடப்படும் நேரத்தில் இயேசு சிலுவையில் இறப்பதாகப் பதிவு செய்கிறார் நற்செய்தியாளர் யோவான்.

(ஆ) பாவக் கழுவாய் ஆடுகள் – இஸ்ரயேல் மக்கள் ஒவ்வோர் ஆண்டும் பாவக் கழுவாய் (எபிரேயத்தில் ‘யோம் கிப்பூர்’) நாளைக் கொண்டாடுமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டார்கள் (காண். லேவி 16). இந்த நாளில்தான் தலைமைக்குரு திருத்தூயகத்துக்குள் நுழைவார். அவர் தம் பாவத்துக்காக கன்றுக்குட்டி ஒன்றை ஒப்புக்கொடுப்பார். பின் இரண்டு செம்மறி ஆடுகள் அவர்முன்பாக கொண்டு வந்து நிறுத்தப்படும். அவற்றில் ஒன்றை மக்களின் பாவங்களுக்காகப் பலியிடுவார் குரு. மற்றொரு ஆடு ஊரின் நடுவே அனுப்பப்படும். அந்த ஆட்டின்மேல் மக்கள் தங்கள் பாவங்களைச் சுமத்துவார்கள். அதன் முடியைப் பிடுங்க, அடிக்க, அதன்மேல் எச்சில் உமிழ என்று அந்த ஆடு அனைத்து அவமானங்களையும் சுமந்துகொண்டு பாலைநிலத்திற்கு அனுப்பப்பட்டு அங்கே இறந்து போகும். இயேசு இவ்விரண்டு ஆடுகளையும் அடையாளப்படுத்துகிறார். மக்களின் பாவங்களுக்காகப் பலியாகிறார். சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு ஊருக்கு வெளியே செல்கிறார்.

(இ) நல்லாயன் – தம்மை ‘நல் ஆயன்’ என்று அடையாளப்படுத்துகிற இயேசு, ‘நல் ஆயன் தன் ஆடுகளுக்காக உயிரைக் கையளிக்கிறார்’ என்கிறார் (காண். யோவா 10:11).

‘உலகின் பாவத்தைப் போக்குபவர்’ என்று நற்செய்தி வாசகத்தில் வாசிக்கிறோம். ஆனால், திருப்பலியில், ‘உலகின் பாவங்களைப் போக்குபவர்’ என்று சொல்கிறோம். இரண்டுக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன? யோவான் நற்செய்தியில் ‘பாவம்’ என்பது ‘மானிட நிலை. கடவுளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்டுள்ள தூரம். அலகை செயல்படும் இடம்.’ இந்த நிலையிலிருந்து நம்மை விடுவிக்கிறார் இயேசு. ‘பாவங்கள்’ என்று சொல்லும்போது நம் தனிப்பட்ட பாவங்களை மன்னிக்கிறவராக, அவற்றை நீக்குபவராக இருக்கிறார் இயேசு. ‘பாவங்களிலிருந்து’ விடுபட அல்ல, ‘பாவத்திலிருந்து’ விடுபடவே நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

The Baptism of the Lord

ஞாயிறு, 11 ஜனவரி 2026 / ஆண்டவரின் திருமுழுக்கு விழா

எசா 42:1-4, 6-7. திப 10:34-38. மத் 3:13-17

ஓர் அகலமான சாலை. சாலையின் இப்பக்கமிருந்து அப்பக்கம் கடந்து செல்ல வேண்டும். ஒரு தந்தையும் அவருடைய மகளும் சாலையின் இப்பக்கம் நின்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். நிறைய வாகனங்கள் கடந்து செல்கின்றன. தன் கையை மகள் நோக்கி நீட்டுகிறார் தந்தை. மகள் தந்தையின் விரல்களை இறுகப் பிடித்துக்கொள்கிறாள். ஓர் அடி முன் ஓர் அடி பின், இப்பக்கம் அப்பக்கம் பார்வை என்று நகர்கிறார் தந்தை. குழந்தை தந்தையின் விரலை மட்டும் பிடித்து தந்தையுடன் நடக்கிறது. தந்தையைப் பொருத்தவரையில் சாலையைக் கடத்தல் என்பது பொறுப்பு. மகளைப் பொருத்தவரையில் அது ஒரு விளையாட்டு.

வாழ்க்கை என்ற சாலை கடத்தலில் – இப்பக்கமிருந்து அப்பக்கத்திற்கு – தந்தையைப் போல நம் கரம் பிடித்து வழிநடத்துகிறார் கடவுள். அவருக்கு இது பொறுப்பு. அவருடைய கரம் பிடித்திருக்கும் நமக்கு இது ஒரு விளையாட்டு.

இன்று ஆண்டவராகிய இயேசுவின் திருமுழுக்கு விழாவைக் கொண்டாடுகிறோம். 

இந்த நிகழ்வில் தாம் இறைமகன் (‘நீரே எம் அன்பார்ந்த மகன்’) என்று உலகுக்கு வெளிப்படுத்துகிறார். இந்த அனுபவம் இயேசுவுக்கும் ஓர் அடித்தள அனுபவமாக மாறுகிறது. தம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் இந்த அனுபவம் நோக்கி நகர்கிறார் இயேசு.

1. திருஅவையில் நம் பிறந்தநாள்:

உங்களுடைய பிறந்த நாள் என்று? பிறந்த நாளை எப்படி இப்படியெல்லாம் கொண்டாடுகிறீர்கள்? 

இனிப்புகள் வழங்கி, பார்ட்டிகள் வைத்து, நண்பர்களை அழைத்துக் கொண்டாடுகிறோம். திரு அவையில் நீங்கள் பிறந்த நாளை உங்களுக்கு நினைவில் இருக்கிறதா? இதுவும் ஒரு முக்கியமான நாள் திரு அவை நம்மை மகிழ்வோடு ஏற்றுக்கொண்ட நாள். கிறிஸ்தவனாக உங்களுடைய பிறப்பு இன்றிலிருந்து தான் தோன்றுகின்றது. நீங்கள் மரபு கிறிஸ்தவர்கள். கடவுள் திட்டம் கிறிஸ்தவனாக தொடங்குகிறது. ஆகவே திருஅவையின் பிறந்தநாளை நன்கு கொண்டாட வேண்டும். 

இயேசுவைப் பொருத்தவரையில் அவருடைய திருமுழுக்கு பணிவாழ்வின் தொடக்கமாக அமைகிறது. நம்மைப் பொருத்தவரையில் திருமுழுக்கு என்பது புதுப்பிறப்பின், பாவமன்னிப்பின் அடையாளமாக இருக்கிறது. திருமுழுக்கு நிகழ்வு வழியாக இயேசு தம்மை மானிடரோடு ஒன்றித்துக்கொள்கிறார். மானுடமும் இறைமையும் ஒரே நேரத்தில் இங்கே வெளிப்படுகிறது. திருமுழுக்கு யோவானின் கைகளிலிருந்து திருமுழுக்கு பெறும் அதே வேளையில் வானகத் தந்தையின் குரலும் கேட்கிறது. மூவொரு இறைவனின் வெளிப்பாடு இங்கே நிகழ்கிறது.

Do you remeber who are your godparents? In the Philippines, it is customary for godparents to sponsor the expenses of the baptized child and to support the child’s education. However, the Church reminds us that the deeper responsibility of godparents is to be guardians of the child’s Christian faith. Godparenthood is not merely a social role but a lifelong spiritual commitment, guiding the child not only through this life but toward eternal life.

2. ஜென்ம பாவத்தை சிதைக்கும் திருமுழுக்கு: 

Original sin is like a dusty window. Baptism is Jesus cleaning the window. God’s light can shine clearly again

Original sin is not a personal sin committed by the child. It is the condition into which all human beings are born because of the sin of Adam and Eve. We are born without God’s sanctifying grace. God forgives original sin completely through the Baptism. 

3. நாம் கடவுளின் தத்துப் பிள்ளைகள். 

இயேசுவே கடவுளின் சொந்த மகன். நாம் கடவுளின் பிள்ளைகளாகப் பிறப்பதில்லை, ஜென்ம பாவக் காரணத்தால். ஆனால் திருமுழுக்கின் வழியாக, இயேசு தனது 'Filiality' நம்மோடு பகிர்ந்துகொள்கிறார். அதனால்தான் நாம் கடவுளை நம்முடைய தந்தை என்று அழைக்கிறோம்.  "இவனேஅன்பார்ந்த மகன் என்று இயேசுவை அழைக்கும் கடவுள் - தந்தை, நம்மையும், இயேசுவை ஏற்றுக் கொள்வதன் வழியாக நம் ஒவ்வொருவரையும் "இவரே/இவளே அன்பார்ந்த மகன்/ள் என்று அழைக்கிறார். 

இறைவேண்டல் வழியாக, ‘நான் கடவுளின் மகன், மகள்’ என்று நாம் தெளிந்து தேர்ந்து நடக்க வேண்டும். அடிமை அல்லது பணியாளர் என்னும் நிலையில் அல்ல, மாறாக, பிள்ளைகள் என்னும் நிலையில் வாழும்போது நாம் கட்டின்மையோடும் மகிழ்ச்சியோடும் வாழ்கிறோம். நாம் எடுக்கும் தெரிவுகள் நன்றாக அமைகின்றன. நம் உள்ளார்ந்த இறுக்கம் தளர்கிறது. கிறிஸ்த வாழ்வு என்பது கடவுளின் மகனாக மகளாக அவருடைய கரம் பிடிப்பதற்கான அழைப்பு என்று கற்றுக்கொள்வோம். நம் கரம் பிடித்திருக்கும் கடவுளிடம் பொறுப்பை ஒப்படைத்துவிட்டு, வாழ்வை ஒரு விளையாட்டு போல எடுத்துக்கொண்டு மகிழ்வோம்.

January 7, Manila: Isaiah 55:1-11. Mark 1:7-11

Today we celebrate the baptism of our Lord. In liturgy, this day brings Christmastide to an end. On Christmas day, Jesus reveals himself to the Jews (the shepherds); on Epiphany day, he reveals himself to the Gentiles (the wise men from the East); and on the day of his baptism, he reveals himself to the entire humanity. The baptism of the Lord was also called as 'Theophany (‘God’s Revelation’). For it is here, for the first time, that we have the revelation of God the Trinity (Father as a voice from heaven, Son in human person, and Holy Spirit in the form of a dove).

(a) The River Jordan

Have you ever come across the river Jordan in the OT? Yes. In Joshua 3, Joshua is bringing the people of Israel to the promised land by crossing the river Jordan. The journey of liberation that began under the leadership of Moses concludes in the Jordan where Joshua led the people to the Promised Land. Thus, the river Jordan marks a new beginning in the lives of the people of Israel. Joshua (Jesus) of the New Testament, the originator of the New Israel, gets into the Jordan.

(b) Identity with humanity:

The baptism of John was for the forgiveness of sins and for conversion. Jesus’ going to the Jordan tells us his total identity with humanity. By being baptized, He exercised His full humanity. His mission is started as a man incarnated in our form, full identity with our humanity. Until now, he was with God, in divine form, but now he takes a different form, fully man. Entering the river Jordan, he starts from zero. 

(c) Baptism with the Holy Spirit

John the Baptist says that the one who comes after him will baptize with the Holy Spirit. At his baptism, the Holy Spirit descends on Jesus. From now on, the Holy Spirit leads him – to the desert to be tempted, and later to the ministry. The Risen Lord breathes on his disciples and gives them the Holy Spirit (cf. Jn 20:22). After his ascension, on the day of Pentecost, the Holy Spirit is poured on the apostles.

What is the lesson for us today?

Together with Jesus, we must enter the river Jordan. This becomes the starting point of our lives. Our baptism cleansed us from our sin; we are confirmed in faith through the Holy Spirit at confirmation. Let us be led by the Spirit. The Spirit makes us overcome our human frailty.

In the first reading, the Lord tells the people of Israel, “Come to the waters… why do you labor for that which does not satisfy?” Let our hearts be fixed on that which satisfies our inner spirit. In the faithfulness of God rests our faith.

பாதுகாப்பு வளையத்திலிருந்து வெளியேறுங்கள்

திங்கள், 5 ஜனவரி 2026

1 யோவா 3:22-4:6. மத் 4:12-17, 23-25 

வாழ்க்கையில் நாம் பாதுகாப்பாக இருக்க விரும்புகிறோம்; அதற்காகவே comfort zone–இல் தங்கிக்கொள்கிறோம். ஆனால் போர்க்களத்திற்குள் இறங்காமல், வெற்றியை அடைய முடியாது. ஆபத்துகளை ஏற்காமல், சவால்களை எதிர்கொள்ளாமல், வாழ்க்கையில் முன்னேற இயலாது.

இன்றைய நற்செய்தியில், முப்பது ஆண்டுகளாக மறைந்த வாழ்க்கை வாழ்ந்த இயேசு, நாசரேத்து என்னும் பாதுகாப்பு வளையத்திலிருந்து வெளியேறுகிறார். அவர் கப்பர்நாகும் சென்று அங்கே குடியிருக்கிறார்; அங்கே போதிக்கிறார்; அங்கேயே வல்ல செயல்களையும் செய்கிறார். அதே நேரத்தில், அங்கே எதிர்ப்பும் இருக்கிறது. ஆனால் அந்த எதிர்ப்புகள் இயேசுவை நிறுத்தவில்லை; மாறாக, அவரது பணியை இன்னும் வெளிப்படையாக மாற்றின.

2026 ஆம் ஆண்டு துவங்கி 1 வாரமே ஆகிறது. நாம் எடுத்தது மோடிவேசன், motivation alone cannot bring success. அது தீப்பொறி போல—ஒரு கணம் எரியும், பின்னர் மங்கும். நம்மை முன்னே கொண்டு செல்பவை, நம்முடைய தீர்மானம், தைரியம், தொடர்ச்சியான முயற்சி, திட்டமிடல் ஆகியவையே. 

அதற்கு முக்கியமான தடைகள் இரண்டு: ஒன்று நம் சோம்பல்; மற்றொன்று பிறரின் விமர்சனம். இவற்றிற்கு இடம் கொடுத்தால், நம் அழைப்பையும் நம் பணியையும் நாமே நிறுத்திவிடுவோம். இயேசு அதைப் போலச் செய்யவில்லை. அவர் சொன்னார்: “மனம் மாறுங்கள்; விண்ணரசு அண்மையில் வந்துள்ளது.” இந்த அழைப்பு முதலில் நமக்கே.

இன்றைய நற்செய்தி நமக்கு விடுக்கும் அழைப்பு இதுதான்: பாதுகாப்பு வளையத்திலிருந்து வெளியேறுங்கள்; பயத்தை விடுங்கள்; விமர்சனங்களைப் பொருட்படுத்தாதீர்கள். கடவுள் அழைக்கும் இடத்திற்குச் சென்று, அவர் கொடுத்த பணியை தைரியமாகச் செய்யுங்கள். அப்பொழுதே நம் வாழ்க்கையும் பிறருக்கு நற்செய்தியாக மாறும்.

Feast of Epiphany - திருக்காட்சிப் பெருவிழா

ஞாயிறு, 4 ஜனவரி 2026

 எசாயா 60:1-6. எபேசியர் 3:2-3, 5-6. மத்தேயு 2:1-12

கதை: சிற்றூர் ஒன்றுக்கு இளைஞன் ஒருவன் வந்தான். ஊருக்கு வெளியிலிருந்த ஒரு மரத்தின்கீழ் அமர்ந்திருந்த அவனைப் பற்றி ஊரார் ஒவ்வொரு விதமாக ஊகித்தார்கள். அந்த இளைஞன் தன்னைப் பற்றி யாருக்கும் எதுவும் சொல்லவில்லை. ‘அவன் ஒரு ஞானி, பித்துப் பிடித்தவன்’ என்று ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்றாகச் சொன்னார்கள். ஒரு நாள் மாலையில் அந்த இளைஞனிடம் சிறுமி ஒருத்தி வருகிறாள். ‘உன் பையில் என்ன வைத்திருக்கிறாய்?’ என்று சிறுமி இளைஞனிடம் கேட்டாள். பழைய அந்தப் பையைத் திறந்த இளைஞன் அதிலிருந்த வைரக்கல்லை எடுத்து சிறுமியிடம் நீட்டினான். மாலை வெயில் பட்டு வைரம் மின்னியது. ‘இதை எனக்குத் தருவாயா?’ எனக் கேட்டாள் சிறுமி. ‘எடுத்துக்கொள்!’ என்று சொல்லி சிறுமியிடம் வைரக் கல்லைக் கொடுத்தான் இளைஞன். வைரக்கல்லின் பிரமாண்டம் கண்டு வியந்தாள் சிறுமி. மறுநாள் காலையில் துயில் எழுந்த இளைஞன் தன் அருகே அதே சிறுமி நிற்கக் கண்டான். ‘என்ன ஆயிற்று?’ என விசாரித்தான். தன் கையை விரித்து இளைஞனை நோக்கி நீட்டிய சிறுமி, ‘இந்தா உன் வைரம்!’ என்றாள். ஆச்சர்யத்துடன் இளைஞன், ‘உனக்கு இது வேண்டாமா?’ என்று கேட்டான். ‘இந்த வைரக் கல்லை அப்படியே எனக்குத் தரத் தூண்டிய உன் உள்ளத்தைத் தா!’ என்றாள் சிறுமி.

கீழ்த்திசையிலிருந்து வந்து தாங்கள் பெற்றிருந்த அறிவை, தாங்கள் கொண்டு வந்த பரிசுப் பொருள்களைத் தந்துவிட்டு வெறுங்கையராய் வேறு வழியாகத் தங்கள் நாடு திரும்பிய மூன்று ஞானியரை இன்று நாம் கொண்டாடுகிறோம். மாதா காட்சி தந்தார். அந்தோனியார் புதுமைகள் செய்தார். விநாயகர் சிலையில் பால் வந்தது என்றெல்லாம் கேள்விப்படுகிறோம். ஆனால் இன்று கடவுள் காட்சி தருகிறார். தன்னையே வெளிப்படுத்துகிறார். 

• “பெத்லகேமில் மனிதருக்காக மனிதனாகப் பிறந்த கிறிஸ்துவை மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடுவது கிறிஸ்துமஸ்.
• அதே கிறிஸ்து, உலகின் அனைத்து இனங்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கீழ்திசைஞானிகளுக்கு தன்னையே வெளிப்படுத்திய விழாவே திருக்காட்சி.”

மூன்றே மூன்று பாயின்ட்ஸ்...

1. தாழ்ச்சி இல்லையேல் காட்சி இல்லை: 

“கீழ்த்திசை ஞானிகள்” என்று சொல்லப்படும் இவர்கள்: கிழக்கு நாடுகளைச் சேர்ந்த அறிஞர்கள் (wise men) வானியல், ஜோதிடம், இயற்கை அறிவியல், தத்துவம் ஆகியவற்றில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் (Science, Astronomy, Philosophy) நட்சத்திரங்களின் இயக்கங்களை கவனித்தவர்கள். ஏழைகள் அல்ல! அரசர்களுக்கும் ஆலோசனை வழங்கும் அளவுக்கு உயர்ந்த நிலை கொண்டவர்கள். அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு உண்மையைத் தேட புறப்பட்டவர்கள்.

“இது உலக வரலாற்றில் முக்கியமான பிறப்பு” என்று உணர்ந்தவர்கள்

• அறிவியல் அவர்களை பயணிக்க வைத்தது;
• விசுவாசம் அவர்களை மண்டியிட வைத்தது.

அதனால்: பயண ஆபத்துகள், தெரியாத நாடுகள், அரசியல் அச்சுறுத்தல்கள் (ஏரோது) இவை எல்லாவற்றையும் மீறி அவர்கள் கிளம்பினார்கள்.

• அவர்கள் உயர வானத்தை பார்த்தார்கள்.  நட்சத்திரம் அவர்களை கீழ் நோக்கி பார்க்க வைத்தது.
• அரண்மனைக்கு அல்ல! குடிசைக்கு அழைத்தது.
• அங்கே: ஞானிகள்/அறிவாளிகள் மண்டியிட்டார்கள்

தாழ்ச்சி இல்லையேல் காட்சி இல்லை.  நாடாளும் அரசராக இருந்தாலும், எவரையும் வீழ்த்தும் வீரனாக இருந்தாலும், அறிவு புகழ் பெற்றிருந்தாலும், இறுதியில் அனைத்துலக அரசன் இயேசுவை நாடியே வர வேண்டும்

(2) தாராளமாய் தருவோம் காணிக்கை!  

தங்கம், தூபம், வெள்ளைப்போளம் – அவை பொருள்களின் மதிப்பைக் காட்டுவதில்லை;

தங்களைத் தாங்களே முழுமையாகக் கடவுளுக்குக் காணிக்கையாக அளித்ததை வெளிப்படுத்துகின்றன.

“மூன்று ஞானிகள் வெறுங்கை வீசி இல்லத்திற்குள் நுழையும் விருந்தாளிகள் அல்ல.

• அவர்கள் காயினைப் போல மேலோட்டமான காணிக்கையை அல்ல,
• ஆபேலைப் போல உள்ளத்தில் இருக்கையோடு தங்களுடைய காணிக்கைகளில் சிறந்தவற்றையே கடவுளுக்குத் தருகிறார்கள்.

அதே மனநிலையே, தன்னிடம் இருந்த ஒரே வாழ்வாதாரமாகிய இரண்டு செப்பு காசுகளையும் எந்தக் கணக்குமின்றி கடவுளுக்குக் கொடுத்த அந்த ஏழை கைம்பெண்ணிலும் (மாற்கு 12:41–44) காண்கிறோம்.

• ஆபிரகாம் தன் ஒரே மகனை அர்ப்பணிக்கத் தயங்காதார்;
• சகேயு தன் செல்வத்தை விடுத்து மனம் மாறினான்;

இவர்கள் அனைவரும் ‘என்னிடம் இருப்பதை’ அல்ல, ‘என்னையே’ கடவுளுக்குக் கொடுத்தவர்கள்.

அதனால்,

• உண்மையான காணிக்கை என்பது பொருளின் அளவில் அல்ல;
• உள்ளத்தின் ஆழத்தில் தான் அதன் மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுகிறது.”

“கடவுள் தேடுவது நமது பொருள்களை அல்ல; இவர்கள் கொண்டு வந்த பொன்னும், தூபமும், வெள்ளைப் போளமும் அல்ல, மாறாக, இவர்களுடைய தற்கையளிப்பு இதயமே நம்மை அவர்கள் நோக்கி இழுக்கிறது.

3) வழிபடுவோம் அந்தக் குழந்தையை!

மத்தேயு 2:11 – “நெடுஞ்சான் கிடையாக விழுந்து வணங்கினார்கள்” மத்தேயு பயன்படுத்தும் கிரேக்கம் சொல்: Προσκυνέω (Proskyneō) - முழுமையாக தாழ்ந்து விழுதல்

மண்டியிட்டு அல்ல; முகம் தரையில் படுமாறு விழுதல்

முழு சரணாகதி (total surrender):  "மனிதனே நீ மண்ணாக இருக்கிறாய். நீ மண்ணுக்கே திரும்புவாய் என்று உணர்ந்து மண்ணையும் நம்முடைய நெற்றியும் இணைத்துக் கொள்வதுதான்!

இது சாதாரண மரியாதை அல்ல. இது ஆழ்ந்த, புனிதமான வழிபாடு.

புதிய ஏற்பாட்டில் இந்தச் சொல் பெரும்பாலும்: கடவுளை வழிபடும்போது பயன்படுத்தப்படுகிறது.

• மத்தேயு 4:10 – “உன் கடவுளாகிய ஆண்டவரையே வணங்குவாய் (προσκυνήσεις)”
• யோவான் 4:24 – “ஆவியிலும் உண்மையிலும் வணங்குவோர்”

மத்தேயு யூதர்களுக்காக எழுதினாலும், இங்கு முதல் முறையாக யூதரல்லாதவர்கள் குழந்தை இயேசுவுக்கு Προσκυνέω செய்கிறார்கள். இஸ்ராயேலுக்குள் மட்டுமே சுருக்கப்பட்டிருந்த தேவ வழிபாடு, இப்போது உலகமெங்கும் திறக்கப்படுகிறது.

தேவன் ஒரு குழந்தையில் மறைந்திருக்கிறார். இந்த ஞானிகள் நமக்கு என்ன சொல்லித் தருகிறார்கள்?

ஆம். கடவுளை எப்படி வணங்க வேண்டும் என்பதை அவர்கள் கற்றுத் தருகிறார்கள். அவர்கள்  பயணம் செய்தார்கள் (உடல்), விழுந்தார்கள் (உடல்), காணிக்கை தந்தார்கள் (உள்ளம்) முழு உள்ளத்தோடும், முழு ஆன்மாவோடும் வணங்க வேண்டும். 

கீழ் திசை ஞானிகள் நமக்குச் சொல்லும் பாடம்: “கடவுளை உண்மையில் வணங்க விரும்பினால்,

நாம் உயரமாக நிற்க முடியாது; தாழ்ந்து விழ வேண்டியதுதான்.”

திருக்காட்சி ஒரு பயணம்

நாம் அனைவருமே பயணிகள், திருப்பயணிகள். நகர்ந்துகொண்டே இருக்கும்போதுதான் நாம் வாழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறோம். கீழ்த்திசை ஞானியர் தொடக்கமுதல் இறுதி வரை பயணிகளாகவே காட்டப்படுகிறார்கள். இவர்களுடைய பயணத்தின் இலக்கு மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது – எருசலேம், ஏரோதுவின் அரண்மனை, பெத்லகேம், சொந்த ஊர். ஆனாலும் பயணம் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. எந்தவொரு பாதுகாப்பு வளையத்தையும் வைத்துக்கொள்ளாமல் தொடர்ந்து பயணம் செய்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு பயணத்திலும் ஒவ்வொரு வழிகாட்டியைக் கைக்கொள்கிறார்கள்: விண்மீன், மறைநூல் அறிஞர்களின் செய்தி, கனவில் எச்சரிக்கை. வாழ்வின் அழைப்புகள் எப்போதும் எங்கிருந்தும் வரலாம் என்று நினைக்கிற அவர்கள், தங்களுக்கு வெளியே தங்களுக்கு உள்ளே என அனைத்தையும் பற்றிக் கருத்தாக இருக்கிறார்கள்.

இன்று நாம் மேற்கொள்கிற அனைத்துப் பயணங்களையும் எண்ணிப்பார்ப்போம். பயன் தராத பயணங்கள் எல்லாம் நேர விரயமே. இலக்குகள் இல்லாத பயணங்கள் எல்லாம் ஆற்றல் விரயமே.

January 7, 2025, Manila 

Feast of the Epiphany

The light that shone in the night of Christmas, illuminating the Bethlehem grotto—where Mary, Joseph, and the shepherds remained in silent adoration—now shines forth and is manifested to all nations. This universal manifestation is called Epiphany, a mystery of light, symbolized by the star that guided the Magi on their journey.

The word Epiphany comes from the Greek epiphaneia, meaning manifestation or appearance. The true source of this light, however, is not the star but Christ himself, the “sun that rises from on high” (cf. Lk 1:78).

Who are the Magi? Joke (I hope ). Did you know there were originally 6 Kings, not 3? Only three reached Bethlehem. The 4th went to the USA, the 5th to China, and the 6th to the Philippines. They were: BURGER KING, CHOWKING, and TAPA KING. * * * J

The Gospel tradition speaks of three Magi, regarded as wise men—Melchior, Gaspar, and Balthasar. They are traditionally understood as coming from different regions, cultures, and races, symbolizing the universality of salvation. They were not Jews, but Gentiles—most likely priests of an Eastern religion, possibly Zoroastrian star-readers, trained in astronomy, philosophy, and religious traditions.

Before setting out for Bethlehem, they were readers of the stars, but during their journey, they undertook a far deeper interior journey. Their long and risky pilgrimage—perhaps lasting months—symbolizes a movement from pagan belief to faith, from scientific observation to spiritual surrender, from curiosity to worship. They were seekers of truth, and their search found fulfillment in Christ.

1. Searching Jesus

The Magi were men with restless hearts. Though learned, respected, and financially secure, they were not satisfied with comfort or status. They desired something more—the ultimate truth. They wanted to know whether God truly exists, whether he is concerned about humanity, and how he can be encountered.

Their outward journey mirrored an inward pilgrimage of the heart. They were seekers after God, and their search transformed them:

scientists became spiritual persons; philosophers became people of faith.

Saint Augustine reminds us that prayer is nothing but the expression of our deepest longing—or restlessness—for God. True prayer detaches us from false securities and opens our hearts to God. Every believer, as a pilgrim of faith, is therefore called to be a person of prayer, living in constant interior communion with God.

2. Offering Jesus

The Magi did not come to Jesus with empty hands. They opened their treasure chests and offered gold, frankincense, and myrrh—costly gifts used in worship, royal ceremonies, healing, and burial.

These gifts carry deep symbolic meaning:

• Gold honors Christ as King
• Frankincense acknowledges his divinity
• Myrrh points to his humanity, suffering, and death

More than the material value, their offerings expressed self-giving. Like Abel, not Cain; like the poor widow who offered her two copper coins, they gave not from abundance alone, but from faith and surrender. True worship always involves offering oneself to God.

3. Worshipping Jesus

Why did the Magi come to Bethlehem? Because they recognized in the Child the King and Messiah.

Matthew 2:11 marks the high point of the narrative: “They prostrated themselves and worshipped him.”

The Greek word used here is Προσκυνέω (Proskyneō)—a term denoting profound reverence, even falling face-down in worship. In Matthew’s Gospel, this word is used almost exclusively for Jesus, highlighting his divine identity. What the Magi offer is not mere respect, but true worship, appropriate to God alone.

Thus, Gentiles become the first to worship Christ, revealing the universal scope of salvation. Their prostration proclaims Jesus as the Son of David, the Son of God, and Emmanuel—God with us.

Becoming Stars for the World

Guided by the star, the Magi reached Christ, the true Light who enlightens everyone (cf. Jn 1:9). Having found him, they themselves became stars, shining in the firmament of history. As Saint Paul says, believers are called to “shine like stars in the world” (Phil 2:15).

Every Christian renewal is a journey guided by the star of faith. When we open our hearts to Christ, allow his grace to transform us, and bind ourselves to him anew, we too become wise men and women—guides for others on the path of life.