Holy Thursday Homilies

Holy Thursday Homily 2023, Manila

There is a long weekend. Maraming bakasyon. Families travel, reunite, and millions of Catholics gather in faith. But the Church invites us to see this time not simply as a holiday, but as a holy passage.

After forty days of Lent—apatnapung araw—we now enter the Triduum: Huwebes Santo, Biyernes Santo, at ang Easter Vigil.

These are not three separate feasts, but one single mystery unfolding: from supper, to cross, to resurrection.

1. Maundy Thursday — The Command of Love

“Maundy” comes from the Latin Mandatum—commandment. “I give you a new commandment: love one another as I have loved you.” But Jesus does not only say this—He demonstrates it. He bends down and washes the feet of His disciples.

This is not just humility. It is a new way of loving: not from above, but from below, not with power, but with service and not in words, but in action.  Pagmamahal na may gawa, hindi lang salita.

2. From Passover to Eucharist — One History of Salvation

The First Reading takes us back to the first Passover. The Israelites, still in slavery, were commanded: to sacrifice a lamb, to mark their doors with its blood, “When I see the blood, I will pass over you.”

This is the meaning of Passover: God passes from death to life.

Now, in the Last Supper, Jesus transforms this meaning: He becomes the Lamb, His blood becomes the new covenant, the meal becomes the Eucharist. As Saint Paul reminds us in the Second Reading: “This is my body… this is my blood… do this in memory of me.” This is not just remembrance. Hindi lang alaala. In biblical language, “memory” means participation. Every Mass makes us part of that one saving event.

So when we celebrate the Eucharist: we stand with Israel in Exodus, we sit with the apostles at the Last Supper and we unite with the Church across 2,000 years. that is why we are inside the history of salvation.

3. The Eucharist — Not a Symbol, but a Source

The Eucharist is not an invention of the Church. It is not a simple symbol or souvenir—hindi pasalubong. For Catholics, it is: the source, the center and the heart of Christian life

Other Christian traditions also revere the Eucharist. But the Catholic faith uniquely insists: Christ is truly present, and He is received. This is why the Mass cannot be reduced to a gathering. It is always Christ’s action, not ours.

4. The Gift of the Priesthood

This leads to an important question:

Can there be Mass without a priest? There can be prayer services, Scripture reflections, even devotions—but not the Eucharistic sacrifice. Because the priest acts in persona Christi—in the person of Christ. Tonight, we also remember: the institution of the Eucharist and the institution of the priesthood

The priest is not simply a leader or organizer. He is a sacramental presence of Christ the High Priest. His dignity is symbolized by the stole. His mission is symbolized by the towel.

• The stole: the gift of Christ
• The towel: the call to serve

Dangal at tungkulin. Grace at service.

5. The Reality of the Priest — Human and Called

This morning, in many dioceses, priests gathered for the Chrism Mass, renewing their promises. They were asked: to be united with Christ, to serve without seeking personal gain, to live for God and for His people

But priests remain human: they struggle, they grow, they carry their own crosses. Yet through ordination, they receive an indelible character—a permanent belonging to Christ. Saint John Vianney once said: “The priest is not for himself; he is for you.”

So the Church invites us today:

• Do not judge only the weakness of the priest.
• Recognize the grace he carries.
• Ipanalangin ninyo ang inyong mga pari.

Pray for: priests who feel alone, missionaries far from home, elderly and sick priests, those who are struggling silently.

6. From the Altar to the Basin:

Finally, the Gospel brings us back to the central gesture: Jesus washes the feet of all: Peter, who will deny Him and Judas, who will betray Him. No exceptions, No conditions.

This reveals the deepest truth: The Eucharist leads to service. The altar leads to the basin. We cannot separate: worship from charity, prayer from service, communion from love. To receive the Body of Christ means: to become the Body of Christ for others.

Conclusion:  Tonight, we celebrate great mysteries:

• the Eucharist
• the priesthood
• the commandment of love

But all of them converge in one simple act: Jesus kneels, Jesus serves and Jesus loves to the end.

In a world that seeks power, He chooses humility. In a world that seeks comfort, He chooses sacrifice.

And He tells us: “I have given you an example… do as I have done.” So after this Mass, the question is not only what we have received, but what we are ready to become.

• Mula sa hapag ng Eukaristiya, pumunta tayo sa paglilingkod.
• From the table of the Eucharist, let us go to serve.

Amen.

Holy Thursday Homily 2024, Manila

Tapos na ngayon, apat na pung araw, sinisimulan na natin ang Triduum, tatlong araw na pagdiriwang; ang kapistahan ng Huwebes Santo, Biyernes Santo, at ang Easter Vigil—Pasko ng Pagkabuhay. 

Today is also called Maundy Thursday; Maundy comes from the Latin word Mandatum, which means to command. It refers to the new law given by the Lord during supper, “binigyan ko kayo ng halimbawa at itoy dapat ninoyng tularan”.  Today is a love celebration day, a Love lesson through the example of washing. 

Today is the last supper day, day of the Eucharist. Ano ang Eucharistiya, hindi na ito isang pasalubong or gift pero it is a memorial. It means participation/sacrifice in death. we do this, in obedience to him, what he said, gawin mo ito pag-alala sa akin, kaya wag natin isipin bilang misa kulang o misa lang ng servants/mass of priest…. Ang bawat misa ay ang misa ni Jesus o ng simbahan. 

Every time you participate in the Eucharist, remember we are part of the history of salvation. Since the Israel people celebrated the Passover, Since Jesus celebrated the Last Supper, then Paul and Peter and all the apostles have celebrated the memorial of the Lord of Jesus up to this time. Whenever we celebrate mass, we join with all the billions of people who were ahead of us in the past 2,000 years ago, who will come after us until the Lord comes again, 

Today, Jesus tells Eucharist in action, sabi ng ebanghelyo when Jesus had finished watching their feet he again went back to the table, said, “Tinatawag Ninyo akong guro ang …. 

yung araw na ito, na ipinagdiriwang natin ang pagtatatag ng eukaristiya, ang ebanghelyo ay hindi pa tungkol sa institusyon ng eukaristiya, hindi po ito “ang take this love, you eat it,  hindi po ito yung salita na sinabi ni Hesus sa huling hapunan, kundi ang paghuhu’gas ng paa, dahil malaking reminder sa ating lahat, na huwag limitahan ang yukaristiya  sa isang ritwal at dasal na ginagawa po natin /sa tuwing tayo nagmimisa ang banal na yukaristiya ay nagaganap sa dalawang bahagi na ng buhay natin/ first part is prayer, second part is action,

because Right after ang ikalawang yugto ng yukaristiya ay nagaganap sa labas, kapag tayo ay tulad ni Jesus, lumuluhod ang naglilingkod, naghuhugas ng paa, Hindi po, nararamdaman na tayo ay mataas kaysa iba na tayo ay importante pa kaysa iba, (kneels down..)

Dine in or take out: THE STORY is told about a priest who, in giving communion to the faithful, would sometimes encounter communicants who would approach him with open hands and also with open mouths. How did he deal with the confusion? After saying, “The Body of Christ,” he would tell them, “OK. Make up your mind. Dine-in or take-out?”

In fact, the question “Dine-in or take-out?” underlines a very important point about our reception of the Eucharist, and that is, that the Eucharist should be both a dine-in and a take-out experience. We revere the Eucharist (devotional), and we also live the Eucharist in our daily lives (actual). We must integrate the contemplative and active aspect of the Eucharist in our lives. All our actions should lead to the Eucharist, and all our actions must proceed from our encounter and empowerment from the Lord in the Eucharist. 

Do you Understand What I have done? I was touched by this gospel word today: “Do you understand?” 

After washing the feet of the disciples, Jesus said to them Do you understand what I have done to you? It has many meanings to tell us. Lord is asking, Do you really understand ang ginawa ko para sayo… Naintindihan mo na ako ang iyong Panginoon, ngunit lumuhod ako sa iyong harapan, binaba ang iyong sarili ko upang ikaw ay Linisin,  upang ikaw ay mahalin, upang iparamdam sayo, kung gaano ka kahalaga sa aking 

Do you really understand kung gaano kang importante para sa akin, at na hinubad ang aking sariling karangalang para lang maging parang Alipin sa iyong paa, (Do you really understand how important you are to me, and that stripped my own honor just to be like a Slave at your feet)

ito pong ginagawa ng nanay sa kanyang anak ng maliit, lumuluhod Dahil sa pagmamahal, (this is what the mother does to her little child, kneeling because of love,) Do you understand how important you are, do you understand how humble I am, 

We need to pray this during the adoration? Why This feeling na Wala kang kwentang tao feeling na hindi ka mahalaga sa akin bakit yung damdamin at pinabayaan kita o di kaya Bakit yung yung pride mo, (Why This feeling that you are a worthless person feeling that you are not important to me why the feeling and I let you down or maybe Why is it your pride,)

hindi mo kayang ibaba ang sarili mo/ di mo kayang patawarin ang anak mo/ di mo kayang makipagkasundo sa kapitbahay mo, pinakaworst na bagay na ginawa sayinyo, na hindi mo kapatawad. 

Please When you go home, don’t wash the ang pa ani your mother, listen to her, ask pardon, say sorry, I love you, 

Today, pray for priests. This morning, in the Good Shepherd, Novalichese Diocese, all the priests renewed the priestly promises, Yung paglilingkod ay walang retirement. God will give them grace to continue the service. 

Pray for priests; new priests, sick priests, priests in mission, priests in loneliness, elderly priests,.

WASHING OF THE FEET (Jn 13, Fr. Rajesh' conference to the religious family, 2022, Manila)

Introduction: The washing of the feet in John 13 is not a simple act of humility alone. It is a revelation. On the eve of His Passion, Jesus does not explain Himself through words, but through a gesture—one that contains intimacy, service, and communion.

If we read this passage only as an example of humility, we reduce its depth. John presents it as a summary of the entire mystery of Christ: how He loves, how He saves, and how He forms His disciples.

1. A Gesture of Intimacy:  In the Jewish world, washing feet was the task of a servant. Yet Scripture also shows another dimension—an expression of deep personal love.

In Luke 7:37–38, a sinful woman approaches Jesus:

• She loosens her hair
• She weeps over His feet
• She wipes them and kisses them

In that cultural context, such gestures were highly intimate and even scandalous. A woman did not loosen her hair in public (a Semitic law); it was a sign reserved for private, personal space. The reaction of the Pharisees shows that they understood the intensity of the moment.

Now, in John 13, Jesus Himself takes that place. What the woman did out of love, Jesus now does deliberately for His disciples. This is not only humility. It is a declaration of love: “Having loved his own who were in the world, he loved them to the end” (Jn 13:1).

The washing of the feet reveals a relationship that is personal, reciprocal, and total. Before the Passion, Jesus draws His disciples into His intimacy.

2. A Gesture of Service: John describes the action with great care:

• Jesus rises from the table
• Removes His outer garment
• Takes a towel
• Pours water
• Washes and wipes their feet

These transitional verbs are deliberate. They echo the movement of the Good Samaritan (Lk 10:34), who bends down, pours oil and wine, and cares for the wounded man.

Jesus is not only washing feet—He is healing the human heart, especially its pride, rivalry, and self-centeredness. 

The detail of the towel around His waist is important. In Scripture, to “gird oneself” is a sign of readiness for action and service (cf. Gen 3:7). Jesus takes the position of a servant—not symbolically, but concretely.

Peter resists. He cannot accept a Master who lowers Himself. Jesus replies: “What I am doing you do not know now, but you will understand later” (Jn 13:7). This is a key Johannine theme. Like Nicodemus (Jn 3) and the Samaritan woman (Jn 4), Peter misunderstands because he sees only the surface.

Only after; the Passion, the Cross, and the Resurrection, will Peter understand. Indeed, in John 21:7, when Peter finally recognizes the Risen Lord, he again girds himself and moves toward Him. Now he understands: To belong to Christ is to serve.

3. A Gesture of Communion: Jesus makes a striking statement: “Unless I wash you, you have no part in me” (Jn 13:8). This is not about external cleanliness. It is about participation in His life.

The “washing” points to: Baptism (initial cleansing) and the ongoing purification of discipleship

The Fathers of the Church, like Augustine and Cyprian, saw here a distinction:

• The full bath Baptism: entry into new life
• The washing of feet: continual purification in relationship

Communion, therefore, is not automatic. It requires that we allow Christ to serve us first. Only the one who accepts being loved and cleansed by Christ can truly serve others.

4. Communion Without Preference

Jesus washes every disciple’s feet:

• Peter, who will deny Him
• Judas, who will betray Him

This is crucial. The act is not selective. It is not based on worthiness.

Earlier, the disciples had argued about who was the greatest. None of them would have chosen to wash another’s feet. Jesus breaks this logic.

True Christian service is:

• not based on preference
• not limited to the deserving
• not conditioned by reciprocity

It is easy to serve those far from us. It is far more difficult to serve those close to us—especially those who hurt us or compete with us.

Yet this is precisely where communion is tested.

5. The Eucharistic Meaning

In the Synoptic Gospels, the Last Supper emphasizes the institution of the Eucharist. In John, instead, we are given the washing of the feet. This is not a replacement—it is an interpretation.

John shows the Eucharist in action.

• The table becomes a place of self-giving
• The bread broken becomes a life poured out
• Worship becomes service

The Eucharist and the washing of the feet cannot be separated: The altar leads to the basin. The Body of Christ becomes the Body of Christ served.

To say: “This is my body given for you” means that the disciple must also become: “a body given for others.” Without this movement, Eucharistic life remains incomplete.

6. The Identity of the Church: Jesus concludes, “I have given you an example, that you also should do as I have done to you” (Jn 13:15).

This is not simply moral instruction. It is ecclesial identity. The Church is recognized not first by its structures, but by this: it is a community that washes feet. Service is not one activity among many—it is the defining characteristic. Every charism, every ministry, every vocation must reflect this pattern.

Conclusion: The washing of the feet reveals three inseparable truths:

• It is a gesture of intimacy: Christ loves personally and completely
• It is a gesture of service: He lowers Himself to heal and restore
• It is a gesture of communion: He draws us into His very life

To participate in the Eucharist is to enter this movement.

• We cannot remain at the table.
• We must move to the basin.
• We cannot receive without becoming.
• We cannot be served without serving.

The true disciple is recognized not by knowledge alone, but by this simple and demanding sign: he or she bends down to wash the feet of others.

பெரிய வியாழன். – Fr. Yesu Karunanidhi

நம் ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து பணிக்குருத்துவத்தை ஏற்படுத்திய இந்நாளில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் திருத்தைலத் திருப்பலியைக் கொண்டாடும் தாய்த் திருச்சபை, இந்த நாளை குருத்துவத்தின் ஆண்டுவிழாவாக நினைவுகூர்ந்து, தன் அருள்பணியாளர்களின் குருத்துவ வாக்குறுதிகளைப் புதுப்பிக்க அழைக்கிறது.

அருள்பணியாளர்கள் ('presbyter,' or 'priest') என்றால் 'மறைமாவட்ட அருள்பணியாளர்கள்.' துறவற சபை குருக்களை துறவிகள் ('religious') என்றுதான் திருச்சபை அழைக்கிறதே தவிர, அவர்களை 'அருள்பணியாளர்கள்' என அழைப்பதில்லை. 

திருவழிபாட்டு அறிவுரைப்படி இந்த திருத்தைல திருப்பலி நிகழ்வு பெரிய வியாழன் அன்றுதான் நடைபெற வேண்டும் என்றாலும், தங்கள் தலத்திருஅவையின் தேவை கருதி ஆயர்கள் இதை புனித வாரத்தின் திங்கள், செவ்வாய் அல்லது புதன் கிழமைகளில் கொண்டாடலாம். 

அருள்பணியாளர்கள் வாக்குறுதிகள் புதுப்பிக்கும் சடங்கில் ஆயர் அவர்கள் அருள்பணியாளர்களைப் பார்த்துக் கேட்கும் மூன்று கேள்விகளை நம் சிந்தனைக்கு எடுத்துக்கொள்வோம். தமிழ் திருப்பலி புத்தகத்தில் உள்ள மொழிபெயர்ப்பு நன்றாக இல்லை. மூல மொழியாம் இலத்தீனிலும், அதை மிக ஒட்டிய இத்தாலியனிலும் வாசிக்கும்போது இவ்வாக்குறுதிகள் ஆச்சர்யமாக இருக்கின்றன. 

கேள்வி 1: ஆயர்: அன்பிற்கினிய அருள்பணியாளர்களே,

இயேசு கிறிஸ்து தன் குருத்துவத்தை திருத்தூதர்களுக்கும், நமக்கும் பங்கிட்டுக்கொடுத்த நாளின் ஆண்டு நினைவை புனித திருச்சபை கொண்டாடுகிறது. (இந்நாளில்) நீங்கள் உங்கள் திருநிலைப்பாட்டு நிகழ்வின்போது உங்கள் ஆயர் முன்னிலையிலும், இறைவனின் புனித மக்கள் முன்னிலையிலும் கொடுத்த வாக்குறுதிகளைப் புதுப்பிக்க விரும்புகிறீர்களா?

அருள்பணியாளர்கள்: ஆம், விரும்புகிறேன்.

இங்கே மூன்று கூறுகள் முக்கியமானவை:

அ. ஓர் அருள்பணியாளர் இயேசுவின் குருத்துவத்தில் பங்கேற்கிறார். இது ஒரு புதிய புரிதல். ஏனெனில், இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்திற்கு முன் வரை, 'ஒரு அருள்பணியாளர் தலத்திருச்சபையின் ஆயரின் குருத்துவத்தில் பங்கேற்கிறார்' என்ற புரிதலே இருந்தது. இந்தப் புதிய புரிதலில், எல்லா அருள்பணியாளர்களையும் இணைப்பவர் கிறிஸ்துதான் என்பதும், அருள்பணியாளர்கள் மனித இயல்பில் அல்ல, மாறாக, இறை இயல்பிலேயே பங்கேற்கிறார்கள் என்பதும், அருள்பணி நிலையில் உயர்ந்தவர் - தாழ்ந்தவர் இல்லை என்பதும் அடிக்கோடிடப்படுகிறது.

ஆ. அருள்பணியாளர்கள் தருவது 'வாக்குறுதி' ('promise') இதை துறவிகளின் 'பொருத்தனை' ('vow')-யிலிருந்து வேறுபடுத்த வேண்டும். 'பொருத்தனை' என்பது நாம் ஆலயத்தில் இறைவனுக்குச் செலுத்தும் நேர்ச்சை ('votive') போன்றது. 'பொருத்தனையை' விட 'வாக்குறுதி' அதிக நம்பகத்தன்மையை உள்ளடக்கியது.

இ. அருள்பணியாளர்கள் தங்கள் வாக்குறுதியை ஆயர் முன்னிலையில், இறைமக்கள் முன்னிலையில் தங்கள் இறைவனுக்கே நேரிடையாகத் தருகின்றனர். ஆனால், துறவியர் தங்கள் 'பொருத்தனைகளை' தங்கள் மாநில முதல்வரிடம்தான் ('provincial' or his / her representative) கொடுக்கின்றனர். மேலும், இங்கே ஆயரும், இறைமக்களும் நான் கொடுக்கும் வாக்குறுதிக்கு சாட்சிகளாய் ('witnesses') இருக்கிறார்கள்.

கேள்வி 2: ஆயர்: நீங்கள் உங்களையே மறுத்தும், கிறிஸ்துவின் அன்பினால் தூண்டப்பெற்று எவ்வித வற்புறுத்தலுமின்றி நீங்களே விரும்பி, அவரின் திருச்சபைக்காக ஏற்றுக்கொண்ட தூய பொறுப்புக்களை நிறைவேற்றியும், நம் குருத்துவத்தின் முன்மாதிரியாய் இருக்கின்ற ஆண்டவர் இயேசுவோடு, உங்களையே நெருக்கமாக்கி இணைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறீர்களா?

அருள்பணியாளர்கள்: ஆமென்.

இங்கேயும் மூன்று கூறுகள் முக்கியமானவை:

அ. குருத்துவம் என்பது ஒரே நாளில் அடைந்துவிடும் நிலை அல்ல. அது ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு அருள்பணியாளர் மேற்கொள்ளும் பயணம். இந்தப் பயணத்தின் இலக்கு ஆண்டவர் இயேசுவோடு தன்னையே இணைத்துக்கொள்ளுதல். ஆக, ஓர் அருள்பணியாளர் முதலில் தன்னையே கிறிஸ்துவோடு இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும். (அப்படி இணைத்தால்தான் தன் மக்களை இறைவனோடு இணைக்க முடியும்).

ஆ. 'உங்களையே மறுத்தல்' என்றால், 'இனி நான், எனது, எனக்கு' என்று எதுவும் இல்லை என்பது பொருள்.

இ. 'எவ்வித வற்புறுத்தலுமின்றி.' என் ஏழு ஆண்டு அருள்பணி வாழ்வுப் பயணத்தில் இந்த வார்த்தைதான் இன்று எனக்கு ரொம்ப முக்கியமானதாகத் தெரிகின்றது. நானாக விரும்பி, யாருடைய வற்புறுத்தலுமின்றிதான் அருள்பணிநிலையை ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்றால், நான் எவ்வித முணுமுணுப்பும், எதிர்பார்ப்பும் இன்றி பணி செய்ய வேண்டும். மேலும், ஒன்றை விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டபின், அதில் நிலைத்திருக்க வேண்டுமே தவிர, 'இன்னொன்றையும் நான் விரும்புகிறேன், அதுவும் எனக்கு வேண்டும்' என நினைப்பது மேன்மையன்று.

கேள்வி 3: தலையும், மேய்ப்பருமான கிறிஸ்துவின் மாதிரியைப் பின்பற்றி, மனித விருப்பங்களால் வழிநடத்தப்படாமல், உங்கள் சகோதரர்கள்மேல் கொண்ட அன்பினால் (வழிநடத்தப்பட்டு), கடவுளின் மறைபொருள்களை புனித நற்கருணை மற்றும் மற்ற வழிபாட்டு செயல்பாடுகள் வழியாக நிறைவேற்றும் நம்பிக்கைக்குரிய பணியாளர்களாக இருக்கவும், மீட்பின் வார்த்தையின் பணியை பற்றுறுதியடன் நிறைவேற்றவும் விரும்புகிறீர்களா?

அருள்பணியாளர்கள்: ஆமென்.

இங்கேயும் மூன்று கூறுகள் முக்கியமானவை:

அ. முதல் வாக்குறுதி (கேள்வி 2) அருள்பணியாளரின் தனிநபர் வாழ்வையும், இரண்டாம் வாக்குறுதி (கேள்வி 3) அவரின் பணிவாழ்வையும் மையப்படுத்தி இருக்கிறது. பணிவாழ்வு 'மனித விருப்பங்களால்' உந்தப்படக்கூடாது. அதாவது, தான் செய்யும் ஒவ்வொரு (வழிபாட்டு) செயலிலும், 'எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?' என்று அருள்பணியாளர் எண்ணக் கூடாது. 'இந்தப் பூசை வைத்தால் எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?' 'வீடு சந்திக்கச் சென்றால் என்ன கிடைக்கும்?' 'இவரிடம் நான் நல்ல நட்பை வளர்த்துக்கொண்டால் எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?' என்ற எண்ணங்கள் அறவே கூடாது. இப்படிப்பட்ட கேள்விகள் ஓர் அருள்பணியாளரை ஒரு முதலாளியாக ('capitalist') ('எதில் நான் இன்வெஸ்ட் செய்தால் எனக்கு அதிக பலன் கிடைக்கும?') அல்லது நுகர்வோராக ('consumer') ('இவரிடமிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?') மாற்றிவிடும். அருள்பணியாளர் தன் சகோதரர்கள்மேல் கொண்ட அன்பினால் உந்தப்பட வேண்டும். பங்குத்தளத்தில் பணியாற்றும் ஓர் அருள்பணியாளர் அந்தப் பங்குத்தளத்தின் 'பாஸ்' அல்ல. மாறாக, சகோதரர். அந்த நிலையில்தான் அவர் தன் திட்டங்களைச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

ஆ.கடவுளின் மறைபொருள்களையே அருள்பணியாளர் நிறைவேற்றுகின்றார். 'மறைபொருள்' என்பதால் இங்கே நம்பிக்கை மிக முக்கியமானது. கடவுளின் மறைபொருள்கள் மேல் எனக்குள்ள நம்பிக்கை முதலில் ஆழப்பட வேண்டும். மேலும், இது கடவுளின் மறைபொருள் என்பதால், நான் என் மூளையைக் கசக்கி விடை கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

இ. 'நம்பகத்தன்மை.' 'பற்றுறுதி.' மக்கள் தாங்கள் கஷ்டப்பட்டு சேர்த்த பணத்தை ஒரு வங்கியில் போடுகிறார்கள் என வைத்துக்கொள்வோம். அந்த வங்கியின் மேல் அவர்களுக்கு முதலில் நம்பகத்தன்மை வரவேண்டும். அந்த வங்கியும் தங்கள் வாடிக்கையாளரின் நம்பிக்கைக்குப் பிரமாணிக்கமாய் இருக்க வேண்டும். தாங்கள் மக்களுக்கு கொடுக்கும் வாக்குறுதியில் பற்றுறுதியோடு இருத்தல் வேண்டும். ஓர் அருள்பணியாளர் ஒரு வங்கி அதிகாரியைவிட அதிக பொறுப்பு கொண்டவர். நான் என் நண்பனிடமும் சொல்லத் தயங்கும் என் இரகசியத்தை, என் தனிவாழ்வை ஓர் அருள்பணியாளரிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன் என்றால், அது என் குளியலறையை அவருக்குத் திறந்து காட்டுவது போன்றது. 'இதுதான் நான்!' என்று என்னிடம் மக்கள் தங்களையே முழுமையாக நிறுத்துகிறார்கள் என்றால், நான் எவ்வளவு நம்பகத்தன்மை கொண்டவராகவும், நான் தரும் வாக்குறுதியில் பற்றுறுதி கொண்டவராகவும் இருத்தல் வேண்டும்.

நீண்ட கதையை ஒற்றை வாக்கியத்தில் சுருக்கினால், எனக்கும் எனக்கும், எனக்கும் இறைவனுக்கும், எனக்கும் என் சகோதரர்களுக்கும் உள்ள உறவு என்பது ஒரு வாக்குறுதி. நான் காப்பாற்றும் ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும் அருள்பணிவாழ்வு என்ற ஓவியத்தில் நான் தூரிகையால் தீட்டும் வண்ணக் கோடுகள். நான் தவறும் ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும் அந்த ஓவியத்தில் நான் கத்தியால் இழுக்கும் கீறல்கள்.

'இந்தச் செல்வத்தை மண்பாண்டங்கள் போன்ற நாங்கள் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த ஈடு இணையற்ற வல்லமை எங்களிடமிருந்து வரவில்லை. அது கடவுளுக்கே உரியது என்பது இதிலிருந்து விளங்குகிறது' (பவுல், 2 கொரி 4:7).